Bij het kruis denken we aan de overledenen, maar ook aan het lijden en de opstanding van Jezus. De witte bloemen en de kaarsen vertellen van het licht. De witte rozen en klimop zijn in verbinding met het kruis als teken van de band met God.

Een band die blijft
want Christus die schrijft
de dagen van ons leven
tot Gods verhaal
in nieuwe taal,
zo liefderijk gegeven.

Een band die blijft,
want Christus deelt jouw levensdagen.

THEMA: VOLEINDING EN NABIJHEID

In deze schikking staan de alfa en de omega centraal. De Bron waaruit alle leven komt, is afgebeeld met daaruit de klimop, die de vier windstreken zijn. “Ik ben de alfa en de omega; zegt God, de Heer, “Ik het die is, die was en die komt’ Dan zal hij de engelen erop uit sturen om zijn uitverkorenen bijeen te brengen van het uiteinde van de aarde tot het uiteinde van de hemel.

Gij zijt de zin van wat wij zijn,
de hartsfontein die water geeft
dat leven is voor al wat leeft.

Gij gaat in het donker voor ons uit
en niemand stuit Uw grote gang
de eeuwen door, een wereld lang.

Al dwalen we ook ten dode af
tot over ’t graf, voorgoed zijt Gij
ons met uw tederheid nabij.

 
THEMA:  GODS NABIJHEID

De kaarsen die zijn aan gestoken symboliseren dat de overledenen hun aardse huis hebben verlaten, en zijn opgenomen in het Licht van de Eeuwige. De rode rozen die de nabestaande verbeelden. Rood als kleur voor de liefde en lijden, verdriet om de gestorvenen. De witte rozen verbeelden de overledenen, uit ons midden maar nog wel verbonden. De twee bogen met klimop betekenen dragen en steunen door Gods trouw en de gemeente.

In verbondenheid
met de Levende
die ons voorgaat
in de nacht,
die is, die was en zal zijn,
onze schuilplaats bij nood,
die ons draagt 
in de palm
van zijn hand,
staan we hier
met ons verdriet.

In zijn Licht
gedenken we de gestorvenen,
gedenken we allen,
die we uit het oog
maar niet uit het hart
verloren hebben.

We zien uit
naar het Licht
dat ons verbindt
in dood en leven.

De aarde raakt de Hemel, 
Deze zondag noemen we de namen van de kinderen die geboren zijn. 
En de 12 gemeenteleden die ons zijn voorgegaan. 
De namen waarmee we ons verbonden weten. 
In de schikkind zien we een kransvorm die verwijst naar de weg die mensen gaan. 
Op die weg zien we verschillende bloemen die een mensenleven verbeelden. 
De oplopende hoogten van de schikkingen verwijst naar de verbinding tussen de aarde en de hemel en de hemel en de aarde. 

Wie draagt ons 
en hoedt ons, 
omarmt ons, 
wie anders dan Gij, 
Geest van God.

Thema:  Verlangen naar nabijheid

Deze zondag gedenken we hen die ons zijn voorgegaan.
We noemen namen waarmee we een mensenleven verbonden weten, die leefden in ons midden.
Verbonden met ons en verbonden met het Licht van de Eeuwige.
De draden,  waarmee we die verbondenheid aangeven, hebben verschillende kleuren.
Die kleuren vertellen over het unieke van al die levens.
Er achter een gelijkzijdige driehoek, de drie zijden staan voor
Geloof, hoop en liefde.
 
De draad van
de liefde
verbindt mij
met jou
 
de draad van het gemis
verbindt mij
met jou
 
zoveel draden
verbinden mij
met zoveel
mensen
 
altijd is er
die draad met jou
ze doorkruist
alle anderen draden
 
ze geeft betekenis
aan alle levensdraden
 
de draad van
de liefde
verbindt voor altijd
de draad van
’t gemis
verweeft zich
met die van de liefde